Realizacja Wielkiego Dnia
Róż i cytryny w Srebrnym Lesie
Autorka: Magdalena Raba
Leśny ślub w Srebrnym Lesie pod Warszawą: ceremonia w sosnowym lesie przy ukwieconym łuku, a w pawilonie otwartym na las stoły w pudrowym różu, bieli i cytrynach.
Pudrowy róż, biel i cytryny poprowadziły całą oprawę
W maju 2025 roku przygotowaliśmy oprawę ślubu i wesela w Srebrnym Lesie pod Warszawą. Zajęliśmy się dekoracją ceremonii w lesie, dekoracją sali w pawilonie otwartym na las oraz florystyką ślubną. Całość oparliśmy na palecie pudrowego różu i bieli, z zielenią w tle i jednym wyrazistym akcentem, jakim były cytryny. Kolory nie są dla nas dodatkiem wybieranym na końcu. To pierwsza decyzja, od której zależą kwiaty, dodatki i to, jak stoły wyglądają w chwili, gdy siadają do nich goście.
Cytryny pojawiły się na stołach w całości i w połówkach, między kwiatami i wzdłuż blatów. Ich żółć ociepla pudrowy róż i biel, a przy tym wnosi do dekoracji świeżość i lekki, letni charakter. Róż zostawiliśmy samym kwiatom, a tło utrzymaliśmy spokojne: jasne obrusy, wrzosowe satynowe serwetki i smukłe świece w złotych świecznikach. Dzięki tej samej palecie leśna ceremonia i przyjęcie w pawilonie wyglądają jak jedna, spójna całość.
Srebrny Las to pawilon otwarty na sosnowy las
Srebrny Las leży w Izabelinie w gminie Jakubów, około trzydziestu minut od centrum Warszawy. Przyjęcia odbywają się tu w przestronnym pawilonie, którego przeszklone ściany otwierają wnętrze na otaczający las. Z miejsca przy stole widać pnie sosen i zieleń polany, więc las jest tłem dekoracji przez całe przyjęcie. W takim wnętrzu nie trzeba wiele dodawać, bo światło i widok robią większość pracy. Naszym zadaniem było dołożyć kwiaty i świece tak, żeby grały z tym, co jest już za szkłem.
Z pracy w różnych miejscach wiemy, że to otoczenie decyduje o skali dekoracji. Przy lesie za szkłem mocne, wysokie konstrukcje byłyby zbędne, bo rywalizowałyby z widokiem zamiast go uzupełniać. Dlatego dekorację stołów utrzymaliśmy niską i przewiewną, a kolor wprowadziliśmy kwiatami i cytrynami. Ceremonię z kolei przenieśliśmy wprost między sosny, tam gdzie las sam tworzy ścianę i sufit. Jedno i drugie korzysta z tej samej przestrzeni, tylko w innej skali.
Leśną ceremonię poprowadził ukwiecony łuk i przejście z płatków
Ceremonia odbyła się w głębi sosnowego lasu, na końcu prostego przejścia między rzędami szarych drewnianych ławek. Na wprost stanął okrągły, złoty łuk, który udekorowaliśmy białą, lekko drapowaną tkaniną i dwiema kompozycjami z białych kwiatów i zieleni. Jedna zajęła górną część obręczy, druga, mniejsza, zrównoważyła ją przy nasadzie. Dwa krzesła dla pary okryliśmy białym szyfonem spiętym kokardą. Sam łuk należy do obiektu, a naszą pracą było jego ukwiecenie, draperia i oprawa miejsca ceremonii.
Przejście do łuku wyznaczyliśmy białymi płatkami róż, rozsypanymi po obu stronach leśnej ścieżki. Wzdłuż nich ustawiliśmy świece pieńkowe w wysokich szklanych cylindrach, które chronią płomień przed wiatrem, a wieczorem dają ciepłe, równe światło. Na tle rudych pni i zielonego runa biel płatków, tkaniny i świec czyta się od pierwszej chwili. Ławki dla gości są częścią obiektu, a elementy, które widać na zdjęciach z ceremonii, czyli kwiaty na łuku, tkaniny, płatki i świece, przygotowaliśmy my.
W pawilonie stół pary dostał niską dekorację z widokiem na las
Przyjęcie odbyło się w pawilonie, a stół pary ustawiono tuż przy przeszklonej ścianie, z lasem w tle. Na jasnym obrusie położyliśmy pośrodku niską, podłużną kompozycję z różowych i białych kwiatów oraz zieleni, a po obu jej stronach rozstawiliśmy rząd szklanych wazoników z pojedynczymi łodygami. Między nimi stanęły smukłe świece w złotych świecznikach i ułożyliśmy cytryny, w całości i przekrojone. Dekorację blatu celowo trzymaliśmy nisko, żeby para była dobrze widoczna, a widok na las zza jej pleców pozostał odsłonięty.
Taka niska linia kwiatów ma przy długim stole praktyczną zaletę. Nie przecina widoku ani między parą a gośćmi, ani w stronę okna, a jednocześnie prowadzi kolor przez całą długość blatu. Wazoniki z pojedynczymi kwiatami powtarzają gatunki z kompozycji centralnej, więc stół wygląda spójnie, choć każdy element jest osobny. Cytryny rozłożone wzdłuż blatu wiążą stół pary z tym, co dzieje się na stołach gości, bo ten sam motyw wraca w całym pawilonie.
Na stołach gości róż i cytryny spotkały się przy szkle
Okrągłe stoły gości nakryliśmy jasnymi obrusami, a nakrycia oparliśmy na szklanych podtalerzach ze wzorem, które wypożycza obiekt. Na nich położyliśmy wrzosowe, satynowe serwetki zawiązane w miękki węzeł. Pudrowy wrzos serwetek leży blisko różu kwiatów, ale jest od niego spokojniejszy, więc łączy nakrycie z dekoracją, nie dokładając kolejnego mocnego koloru. Pośrodku każdego stołu stanęły szklane wazoniki z różowymi kwiatami i smukłe świece w złotych świecznikach, a między nimi, jak przy stole pary, znalazły się cytryny.
Kompozycje na stołach złożyliśmy z kwiatów o swobodnych kształtach: różowych gerber, goździków, eustomy i jaskrów, białych rumianków i gipsówki, z dodatkiem eukaliptusa i delikatnej zieleni. Taki dobór daje wrażenie kwiatów zebranych prosto z pola, a nie ułożonych w sztywną bryłę. Gipsówka i drobne białe kwiaty rozświetlają róż, a przekrojone cytryny pokazują żółty miąższ i domykają letni charakter stołu. Wazoniki zajmują na blacie niewiele miejsca, więc zostaje go dość na talerze i półmiski.
Kwiaty przygotowaliśmy przed weselem, a montaż rozłożyliśmy na dwa miejsca
Kwiaty na to wesele zamówiliśmy z wyprzedzeniem i skompletowaliśmy w pełnej palecie różu, bieli i zieleni, a do tego dobraliśmy cytryny. Maj daje świeże, miękkie kwiaty, ale wymaga uwagi, bo część z nich źle znosi upał i długie godziny bez wody. Kompozycje przygotowaliśmy więc możliwie blisko dnia ślubu, a na miejsce przywieźliśmy je rozpisane według stołów, łuku i przejścia. Montaż zaplanowaliśmy na dwa miejsca naraz, bo ceremonia w lesie i przyjęcie w pawilonie to osobne przestrzenie z własnym rytmem pracy.
W lesie zaczęliśmy od łuku, krzeseł, płatków i świec, a w pawilonie od kwiatów na stołach, świec i nakryć. Na koniec obeszliśmy obie przestrzenie i spojrzeliśmy na nie tak, jak zobaczą je goście: od wejścia na ceremonię i od drzwi pawilonu. Z sali wypożyczono podtalerze oraz łuk, a ławki, stoły i krzesła również należą do obiektu, więc naszą pracą były kwiaty, tkaniny, świece, płatki i serwetki. Termin demontażu ustaliliśmy wcześniej, a żywe kwiaty po przyjęciu zostały przy parze i gościach.
Radzimy, jak połączyć leśną ceremonię z różem i cytrynami
Jeśli planujecie ślub w lesie, zacznijcie od tego, co już jest na miejscu. Sosny tworzą gotową ścianę i sufit, więc wystarczy wyraźnie zaznaczyć miejsce ceremonii i przejście. Ukwiecony łuk, przejście z płatków i świece w szklanych cylindrach robią to spokojnie, a jednocześnie bronią się na zdjęciach na tle lasu. W plenerze liczcie się z wiatrem i wilgocią: świece chowajcie w szkle, tkaniny dobrze mocujcie, a delikatne kwiaty zostawcie do wnętrza. Zapytajcie też obiekt, co należy do niego, bo łuk, ławki czy podtalerze często są na miejscu i nie trzeba ich dowozić.
Przy palecie pudrowego różu i cytryn postawcie na spokojne tło. Jasne obrusy i wrzosowe serwetki nie konkurują z kwiatami, a cytryny, w całości i przekrojone, wprowadzają żółć bez dokładania kolejnego kwiatu. Dekorację stołów trzymajcie nisko, zwłaszcza tam, gdzie za stołem jest widok, który warto zostawić odsłonięty. Powtarzajcie te same gatunki w kompozycji centralnej i w wazonikach, żeby stół był różnorodny, ale spójny. Chętnie przejdziemy z Wami przez te decyzje na spotkaniu.
